Η Ανάφη πέρασε στην Ιστορία ως ένας από τους πρώτους τόπους εξορίας. Λειτούργησε από το 1924 έως το 1943 και από το 1946 έως το 1948. Άρχισε να χρησιμοποιείται από τη δικτατορία του Πάγκαλου από το 1925 ως τόπος εξορίας μελών και στελεχών του ΚΚΕ, εργατών, αγροτών, νεολαίων και άλλων αγωνιστών. Ο αριθμός των εξόριστων πολλαπλασιάστηκε μετά το «Ιδιώνυμο» της κυβέρνησης Βενιζέλου το 1929, που ποινικοποίησε την κομμουνιστική δράση και την διάδοση των κομμουνιστικών ιδεών.
Στην περίοδο της δικτατορίας Μεταξά, στα χρόνια 1936-1938, οι εξόριστοι στην Ανάφη έφτασαν τους 750. Το 1941, 220 εξόριστοι παραδόθηκαν από τις ελληνικές κρατικές αρχές στις φασιστικές δυνάμεις Κατοχής. Το 1947, έναν χρόνο μετά την επαναλειτουργία ως τόπου εξορίας, στην Ανάφη κρατούνταν 262 εξόριστοι, ανάμεσά τους 30 γυναίκες και 2 παιδιά.
